MIMA
"Doe alles om de taal te leren, het is niet omdat het zo hoort, maar omdat het je een rijkere ervaring geeft. Je wordt op een heel andere manier bekeken en ervaren, en je doet het niet voor anderen, maar gewoon om jezelf in het land waar je woont te kunnen uiten."
Bosnië
Mima kwam 27 jaar geleden uit Bosnië, toen de oorlog bijna afgelopen was. Een van de dingen die haar ertoe aanzetten om te komen en vervolgens om door te gaan, was het besef dat het blijven in een slachtofferrol haar niet zou toestaan om zich te ontwikkelen. De eerste dingen die ze moest loslaten om zich te kunnen integreren, waren juist degene waarnaar ze later het sterkst zou verlangen, en omdat dualiteit op verschillende aspecten van haar leven aanwezig was, moest ze al snel accepteren dat ze voortaan twee vaderlanden zou hebben.
Mima, die vanwege haar kracht altijd het beste neemt van alles wat ze meemaakt, beseft dat haar vrienden hier niet intelligenter zijn, ze zijn gewoon beter geïnformeerd, en dat haar vrienden uit Bosnië niet sterker zijn, ze hebben gewoon moeten overleven en dat maakt hen anders naar de wereld kijken.
Voor haar is het heel frustrerend om te zien hoe de wereld een agressieve plek is geworden voor zoveel van zijn bewoners, en haar engagement en motor is om ervoor te zorgen dat de mensen die elke dag naar haar kapsalon gaan zich voor enkele minuten veilig, gehoord en geaccepteerd voelen. Van jongs af aan voelde ze veel affiniteit met schoonheidssalons en hoewel haar familie verwachtte dat ze zich op iets anders zou richten omdat ze erg goede cijfers had, was haar interesse en passie groter en voelt ze nog steeds een intens commitment voor haar werk en haar politieke manier van erover denken.
Vanaf het eerste bezoek aan Rotterdam voelde ze zich verbonden met de stad, omdat de karakter van aardbeider haar eraan herinnerde waar ze vandaan kwam en wist ze dat deze hardwerkende stad een plaats zou zijn die bij haar manier van de wereld zien zou passen. Mima draagt socialisme heel diep in zich, haar belang is nooit om economische winsten te behalen, maar kunst en kennis, ze heeft zelf twee muziekprojecten, heeft twee boeken in haar moedertaal uitgebracht, van die één in het Engels, en hopelijk binnenkort ook in het Arabisch.
Mima heeft haar salon een plek van absolute tolerantie gemaakt waar iedereen welkom is, behalve als ze discriminerend gedrag vertonen. Volgens haar leeft men in haar salon het "mimoisme", waarbij iedereen vrij is om te denken wat ze willen, maar niet altijd te zeggen wat ze denken omdat woorden anderen pijn kunnen doen en rekening gehouden moet worden met anderen. Mima is trots op haar salon omdat het een plek is waar mensen van alle soorten en maten naar toe komen en zich allemaal op hun gemak voelen. Je kunt bijvoorbeeld een Israëliër vinden naast een Palestijn, een Oekraïner naast een Rus, of een transgender met iemand die heel gelovig is. In haar salon praten mensen over wat ze gemeen hebben in plaats van wat hen verschilt.
Onlangs kocht Mima een stuk land in Bosnië waar ze een ruimte voor cultureel creatief uitwisseling wil creëren, waar mensen die geïnteresseerd zijn in het doen van kleine dingen die de wereld een beter plek om te leven kunnen maken, naar toe kunnen komen.
