"Rotterdam is volgens mij een krachtvrouw. Na de oorlog was ze helemaal kapot, maar nu is ze een van de leuke en moderne steden in Europa. Ik ben zo trots op Rotterdam, net zoals ik op mezelf ben."

Iran

Parisa werd geboren in Teheran, de hoofdstad van Iran. Daar studeerde ze grafische vormgeving, werkte ze als tv-regisseur, was ze fotograaf en mensenrechtenactivist. Negen jaar geleden moest ze om veiligheidsredenen met haar man naar Nederland vluchten.

Het was in het begin moeilijk, want ze had in Teheran alles wat ze nodig had: een huis, een goede baan, een intens sociaal leven en haar familie. Ze had dus geen plannen om haar leuke leven op te geven. Toen ze in Nederland aankwam, moest ze vanaf nul beginnen. De taal, de cultuur en het eten waren erg verschillend en het weer was ook moeilijk. Met twee kleine kinderen miste ze haar familie en netwerk meer dan ooit.

Omdat ze de taal niet goed sprak, waren haar illustraties en gedichten haar manier om al haar gevoelens te uiten. Dankzij haar talen kon ze ook vrijwilligerswerk als fotograaf vinden en besloot ze om als zzper te beginnen. Hoewel haar cv en ervaring uitstekend waren, was haar Nederlands nooit goed genoeg om mensen te overtuigen dat ze een vast baan verdiende.

Parisa blijft doorgaan en heeft op dit moment verschillende opdrachten. Ze werkt als creatief coach, kinderrechtenactivist, workshopgever, illustrator en fotograaf. Enkele maanden geleden is ze ook actief geworden in de wijkraad in haar buurt Ommord.

Het is altijd heel belangrijk voor haar om mensen te helpen. Toen ze de kans kreeg van GroenLinks om deel te nemen aan de wijkraad, twijfelde ze geen moment. Ze werd gekozen als de deerde meest gekozen kandidaat in de hele stad.

Ze identificeert zich met Rotterdam. Als ze verdrietig is, fietst ze naar de Erasmusbrug en praat ze met de stad. Het antwoord is altijd hetzelfde: geeft niet op.

Op dit moment is het niet mogelijk om terug te gaan naar Iran. Ze woont en werkt hier, en ze gelooft in "hier en nu" maar ze heeft wel een droom: om nog een keer haar ouders te zien.